BLOG

07/04

Benowangan stal mijn hart

Twee weken geleden nam ik een duik in het, voor mij, onbekende. Ik ging mee op medische missie met de Task Force Children of the Storm. Het recht op gezondheid is iets dat ik hoog in het vaandel draag. Iedereen zou op zijn minst de mogelijkheid moeten hebben een dokter te raadplegen wanneer hij daar behoefte aan heeft.

"De mensen zijn het hier gewoon dat er niet naar hen omgekeken wordt."

De Task Force bestaat uit verschillende gezondheidsverenigingen die de krachten bundelen om overlevenden van supertyfoon Haiyan medische hulp te bieden. Salinlahi (Alliance for Children's Concerns), ARCSEA (Association for the Rights of Children in South East Asia), CRC (Children’s Rehabilitation Center) en Batibot organiseren medische missies onder de noemer 'Tabang: Rebuilding the Lives of Typhoon Haiyan Survivors in Samar'. De twee vorige missies brachten hen naar Lope De Vega en Paranas.

Sinds november 2013 kreeg Borongan, het gebied dat het zwaarst getroffen was door tyfoon Haiyan/Yolanda, slechts éénmaal steun van de overheid in de vorm van voedselpakketten. Sindsdien zijn de inwoners aan hun lot overgelaten. Ze kwamen voornamelijk aan de kost door rijst, maïs of kokosnoten te telen, maar Haiyan vernielde hun gewassen compleet. Hun huizen donderden in mekaar als een kaartenhuisje.

Geen structurele veranderingen

We zijn met zo'n 15, wanneer we vertrekken naar barangay (Filipijnse term voor een dorpje) Benowangan. We zullen er een week verblijven bij een gastgezin. Het health camp zelf duurt twee dagen, maar we moeten ook nog alles opbouwen én er is een dag psychosociale hulp voorzien voor de barangay waar wij verblijven. De dokters en verpleegsters zullen dus pas enkele dagen later aankomen.

Onze reis naar Benowangan duurt lang. De community ligt afgelegen, waardoor we ons eerst in een bus, en later in piepkleine bootjes proppen. Terwijl Tacloban ons voorziet van zes uur adembenemend mooie landschappen, merk ik ook vaak banners en posters op van ngo’s. Na Haiyan werd door verschillende ngo’s ontzettend veel geld opgehaald voor de slachtoffers. Veel bouwmateriaal vooral, en de belofte op een verbeterde leefsituatie, kregen de overlevenden. Maar structurele veranderingen kwamen er niet. Ondertussen zijn de hulporganisaties alweer vertrokken en blijft de bevolking nog altijd straatarm achter. Ze gebruikt de afgedankte posters en plakkaten nu als schuttingsmateriaal, om lekken te dichten of als tijdelijk dak.

Jacq, een van de medewerkers van de Task Force, vertelde me dat de regering tijdelijke woonplaatsen had voorzien voor degenen wiens huis verwoest was door de tyfoon. Die woonplaatsen zagen er eerder uit als kleine krotjes en zijn amper groot genoeg om een minimalistisch huiselijk gevoel te creëren. Een definitieve woonplaats hebben ze nog altijd niet gekregen, nu anderhalf jaar na de supertyfoon.

Health Camp

Voor de start van het health camp is er een dag waarop psychosociale hulp geboden wordt aan de inwoners. Ze worden ingedeeld in leeftijdsgroepen en krijgen dan aangepaste begeleiding. Zo kunnen ze vertellen over wat ze meegemaakt hebben en hun trauma verwerken. Ook worden de basics uitgelegd van natuurrampen en wat de locals kunnen doen in noodsituaties. De vrijwilligers vragen de kinderen wat ze later willen worden en het merendeel van hen antwoordt dat ze dokter of politieman willen worden, om hun barangay te helpen en om gezondheid toegankelijker te maken.

De medische missie zelf duurt twee dagen. In die periode komen de hulpbehoevenden uit vijf omliggende barangays langs. We verwachten zo’n 750 mensen. Uiteindelijk vinden 817 patiënten de weg naar ons health camp. 404 onder hen zagen de dokter, 296 kinderen de pediater. Meer dan 74 tanden werden getrokken door een nogal exentrieke tandarts en 43 jongens werden besneden (dat is een Filipijnse gewoonte).

Voor sommige patiënten is het de eerste keer dat ze een dokter zien. Het dichtstbijzijnde ziekenhuis bevindt zich in Borongan, waarvoor je eerst drie uur de boot op moet, en daarna nog een uur de tricycle moet nemen. Onbetaalbaar voor de locals. En wat als er een noodgeval plaatsvindt?

18 en hoogzwanger

Dokter Sunsunla vertelt me dat hij zich nog nooit zo erg in tweestrijd heeft gevoeld. Hij is enorm blij dat hij zoveel patiënten heeft kunnen helpen, maar hij weet ook dat sommige onder hen opgevolgd moeten worden. De garantie dat het binnen een jaar nog altijd goed met hen gaat, kan hij niet geven. “Een hoogzwanger meisje van 18 kwam bij me langs omdat ze last had van pijn in haar benen. Toen ik haar vroeg hoe het met de baby ging, vertelde ze me dat ze nog maar één prenataal onderzoek had gehad. Ik vond het zó onwerkelijk dat ze mij zelfs niet vroeg om naar de baby te kijken. De mensen zijn het hier gewoon dat er niet naar hen omgekeken wordt, denk ik.”

Ik vertrek evenzeer met gemengde gevoelens. Dankbaar ben ik, dat ik zo’n intense week heb mogen beleven bij de gastvrije Benowanganen. Ik hoop dat ze de moed kunnen blijven opbrengen om hun dorp opnieuw op te bouwen, telkens wanneer er een tyfoon door de community raast. Ze hebben een plaatsje veroverd in mijn hart, al zie ik hen waarschijnlijk nooit meer terug. Ik wens hen, uit het diepst van mijn hart, het beste toe. Het ga jullie goed. Ingat!

4416 keer gelezen