BLOG

12/04

Dag 3 Manila: Tondo - Vitas – Smokey Mountains area

we trekken vandaag met Joan naar Tondo,  een zeer arme regio in manilla stad, aan de rand van de bekende  Smokey mountains.

We moeten eerst 3 Jeepneys nemen, en  het is opnieuw ongelooflijk heet ! Beetje bij beetje zie je de  wijken meer en meer verpauperen terwijl we er voorbijrijden.

De armoede hier is toch wel echt veel  meer zichtbaar dan in de andere landen waar we gepasseerd zijn :  vooral de kloof is zeer confronterend om te zien.  

Als we een brug overlopen zien we in de  verte de « Government housing projects », waar de vele  families die vroeger op de smokey mountains leefden nu « gehuisvest »  zijn. We dalen af langs een levensgevaarlijke trap, die volledig  doorroest is, dit is de toegangsweg voor de hele wijk ! Via een  smal paadje, langs een open riool lopen we de wijk in. Ik waan me in  het vluchtelingenkamp in Saida waar ik 2 maanden stage heb gedaan.

Smalle steegjes, overal elektriciteitsdraden boven onze hoofden,  kleine hokjes die dienstdoen als « huizen », overal  kindjes die ons lachend begroeten, ik heb het al zoveel gezien, maar  het blijft steeds weer even confronterend, hier kan je niet aan  wennen.  Ik heb geen idee hoe onze kindjes  hiernaar kijken, ze lijken het niet te beseffen ? Voor hen zijn  het allemaal kindjes, waarmee ze kunnen spelen, punt.

De kinderen die zwemmen in de open  riool, daar zijn ze wel jaloers op, ze willen ook het water in, al  zien ze wel dat het water heel vuil is.  In de steeg zijn appartementsblokken  van 4 verdiepingen hoog gebouwd, een dikke 20jaar geleden.

Sindsdien  heeft de overheid hier geen rotte peso meer ingestoken, en dat is  eraan te zien : de trap is geen trap meer ! Nog nooit was  ik zo bang om een trap op te lopen ; de bewoners hebben er een  ijzeren constructie voor in de plaats gezet, die op bepaalde plaats  al helemaal is doorgeroest en dus gewoon een gapend gat is, waar je  dus een trede moet « overslaan », en je zo de diepte kan  inkijken tussen het ijzer door. Het ijzerwerk kraakt en zucht onder  ons gewicht, de kinderen van hier springen en lopen langs ons heen,  lachend met die « witte » buitenlanders die zo traag en  angstig de trap oplopen !  

Boven op het dak is een houten barrak  gebouwd, het bureautje van de lokale gabriela afdeling. We worden  verwelkomd door Joy, een prille twintiger die hier als vrijwilliger  werkt, én woont ! Hoewel ze niet van hier is, kiest ze er toch  voor om zich in te zetten voor deze wijk, amai, mijn pet af !

Ze verwijst meteen naar dr. Elly die  hier regelmatig medical missions kwam doen, dat kan ik spijtig genoeg  niet, maar we luisteren wel geboeid naar wat ze ons vertelt.  

Gabriela werkt hier sinds 2002 .  de mensen die hier wonen, wonen in een « governemental housing  project ».

Hun huizen in Smokey mountain werden met de grond  gelijk gemaakt, ze werden gedwongen naar hier te verhuizen, maar er  werd hen niet verteld dat ze nu huur moeten betalen aan de overheid,  hetgeen de meesten gewoon niet kunnen ! De gronden zijn  ondertussen doorverkocht aan privémaatschappijen zodat ze dus geen  kant meer uitkunnen. Dit gebouw werd gebouwd in 1990, en sindsdien is  er geen enkele renovatie geweest. Nochtans werd hen verteld dat met  het geld ze moesten betalen het onderhoud zou worden gedaan... waar  gaat dat geld dan naartoe ?

Theoretisch worden de mensen eigenaar  als ze een aantal jaar consequent hebben afbetaald, maar de enkelen  die daar in slagen zien hun huis wel met de grond gelijk gemaakt  worden, want na 25jaar worden deze gebouwen neergehaald !  diegenen die niet kunnen betalen  krijgen een uitwijzingsbevel, hetgeen tot op de dag nog niet is  uitgevoerd, omdat de gemeenschap vrij goed georganiseerd is, en er  groot protest komt op het moment dat de overheid dit probeert.

In dit gebied bevinden zich 1700 Units,  en in elke Unit wonen 2 tot 3 families !

De belangrijkste actie wat Gabriela  betreft is in de eerste plaats het probleem van expulsie uit de  huizen, dat is een dagelijkse angst waarmee de mensen leven, en  waartegen ze zich verzetten.  

Verder vormt gezondheid hier ook een  groot probleem.

De open riool naast de wijk is  overduidelijk niet echt gezond. Er is 1 medical center voor 5wijken,  georganiseerd vanuit de overheid. Er komt een dokter 3x/week, die  maximaal 30patienten ziet...tel maar uit ! De andere  consultaties worden gedaan door gezondheidswerkers die de mensen zo  goed mogelijk helpen.

Er is een vrij nieuwe wet hier in de  filippijnen waarbij het verboden is voor zwangere vrouwen om thuis te  bevallen ! In theorie lijkt dit een « goede » manier  om pre- en postnatale mortaliteit te bestrijden, maar wat wordt  vergeten is dat vele mensen gewoon geen geld hebben om in een  ziekenhuis te bevallen ! En zelfs in de publieke ziekenhuizen  moet je betalen, en zelf je materiaal kopen. Wie niet genoeg geld  heeft, bevalt dus vaak wél thuis met een traditionele vroedvrouw, én  het risico om opgepakt te worden en een straf te krijgen !  Verder zijn respiratoire problemen ook  een groot probleem door de vervuiling, voornamelijk door de smokey  mountains.  

De kinderen hier krijgen gemiddeld  slechts 1maaltijd per dag, waardoor er ook veel ondervoeding  voorkomt. Families moeten vaak kiezen voor ofwel een nutritionele  gebalanceerde maaltijd, maar dan zijn het hele kleine porties, ofwel  een « instant » maaltijd(noodles,...) waar iedereen dan  kan van eten, niet altijd een gemakkelijke keuze.

Verschillende organisaties zijn hier  werkzaam, zoals de kerk en NGO's, maar vaak werken zij via  « donationprograms », waarbij de mensen het risico lopen  hiervan afhankelijk te geraken, en wat als het donatieprogramma  stopt ? Vaak zijn het feedingprograms van een 6tal maanden, en  dan is het geld op, en komt er plots niets meer. Het maakt het werk  ook moeilijk met de mensen want als ze veel krijgen, raken ze  misschien minder gemotiveerd om zelf iets te veranderen.

Politieke partijen gaan vaak nog erger  te werk : ze komen hier met geld strooien als mensen naar hun  acties komen. Maar dit soort « help » verandert hun  situatie natuurlijk niet !  

De smokey mountains zoals wij die  kennen van vroeger zijn nu « gewone » heuvels geworden,  waar mensen zelfs trachtten gewassen te telen!(de vuilnisbelt is er  gewoon onder « verstopt »!). dit heeft tot gevolg dat  massa's mensen geen werk meer hebben, want velen overleefden door  plastic recyclagemateril te zoeken.

Maar ondertussen wordt het vuil naar  elders gebracht, en dus nu ontstaat er daar een nieuwe smokey  mountains, het probleem wordt gewoon verplaatst.  

De overheid heeft ook een fonds,  waarbij men 2800php geeft per kind, elke 2maanden, als men de  kinderen naar school stuurt. Probleem is dat dit absoluut onvoldoende  is om het schoolgeld te betalen, dus kunnen de kinderen toch niet  naar school ! Want zelfs in de publieke scholen, die theoretisch  gratis zijn, worden donaties gevraagd voor zeer uiteenlopende zaken,  zoals electriciteit, water, stoelen, (examen)papier, eten, en zelfs  bodyguards !  

Hoewel Gabriela van oorsprong een  vrouwenorganisatie is, is het duidelijk dat er hier minder rond  specifieke vrouwenissues gewerkt wordt.

Terwijl wij praten, speelt Jenna met de  lokale kinderen, maken ze mooie tekeningen, ze amuseert zich rot, en  wil zelfs niet mee naar huis ! Ilyan speelt op zijn ipad, en  laat flink ook de kindjes meedoen ! Onze patatjes gedragen zich  toch weer voortreffelijk, ondanks de hitte en het feit dat ze minder  aandacht krijgen van mama en papa.  

Joy werkt en woont hier als  vrijwilliger, het bureau van Gabriela is niet meer dan een houten  barak, echt indrukwekkend wat een opoffering ze doet ! Ze leeft  van donaties van de mensen hier, en krijgt elke dag eten van één  van de families, die op zich al zo weinig hebben.  

We nemen afscheid van de medewerkers,  en de kinderen, en wagen ons opnieuw op de trap met vele gaten !  Ongelooflijk dat de regering zelfs niet de moeite neemt om dit te  repareren !    Dit bezoek heeft ons wel zwaar  aangegrepen, zoals ik al zei, het is niet de eerste keer dat we in  sloppenwijken komen, maar elke keer opnieuw blijft het wel een zware  confrontatie, zeker omdat we nu de kindjes meehebben, en we beseeffen  nogmaals maar al te goed hoe goed we het wel niet hebben in belgie,  met ons zeer degelijk sociaal zekerheidssysteem. Het is dan ook zeer  angstaanjagend om te zien hoe de politiek vandaag probeert dit zo  zwaar aan te pakken ! Iedereen die meegaat in deze politiek zou  maar eens naar hier moeten reizen, en zien wat voor effect het  neoliberaal systeem heeft op de mensen ; en dan heb ik het nog  niet over deze zeer arme populatie, zelfs de middle class hier heeft  het vaak moeilijk om gewoon goed te leven.  

één belangrijke regel geldt hier :  « don't get sick » !      Na ons bezoek aan Tondo eten we vlug  iets onderweg, en trekken dan meteen door naar AHW, Aliance of  Healthworkers. Deze organisatie wordt gesteund vanuit het LBC-NVK,  Mohameds werk, en het is dus meer dan interessant om met hen een  overleg te hebben !    De kindjes houden zich weer heel  dapper, zodat wij van gedachten kunnen wisselen !    AHW is een NGO en werkt voornamelijk  als overkoepelende organisatie binnen de verschillende ziekenhuizen.

Als er meer dan 20leden in 1 ziekenhuis izjn kunnen ze een AHW  chapter oprichten, vergelijkbaar met een vakbondsafvaardiging bij  ons, al noemen zij het niet zo. Hun voornaamste taak is informatie  verschaffen aan de vakbonden en hun leden, en opkomen voor de rechten  van de verschillende gezondheidswerkers.

Het grootste probleem momenteel  situeert zich in de privatisering van de ziekenhuizen.

Er zijn 3 soorten ziekenhuizen :  de openbare ziekenhuizen (rechtstreeks afhankelijk van de Government  health department), de semi-publieke ziekenhuizen en de private  ziekenhuizen.  

Meer en meer contracten van onbepaalde  duur bij de verpleging worden niet meer opgevuld, en in de plaats  worden contractuelen (interimmers) aangenomen. Grootste verschil hier  is het inkomen ! Verpleging met vast contract verdienen  18.000php per maand tegenover de interimmers, die verdienen 8.000php  voor exact hetzelfde werk ! Maar dat is nog niet alles : er  is een massaal verplegingsoverschot, doordat er tot enkele jaren  geleden een enorme vraag was vanuit de VS voor verpleegkundigen, en  dus ging massa's jongeren dit studeren, om naar het buitenland te  kunnen ; ondertussen zijn de grenzen weer dicht, en zitten er  dus enorm veel mensen zonder werk, het zouden er 500.000 zijn !  Dit heeft tot gevolg dat als je aan een job wilt geraken je eerst een  onbepaalde tijd als... vrijwilliger moet werken ! Als er dan een  plaatsje vrijkomt kan je als interimmer aan de slag, en slechts af en  toe komt er toch nog een vast contract vrij ! Hiertegen  protesteren is natuurlijk ongelooflijk moeilijk, want er staan 100en  verpleegkundigen te springen voor jouw job, als jij moeilijk doet,  geen probleem, dan nemen we iemand anders !    Voornamelijk de overheidsziekenhuizen  zijn zwaar onderbemand, wat zeer ironisch is natuurlijk, met de  aanwezige overschot ! Volgens Robert van AHW is de ideale  situatie qua verpleegkundigen : 1 voor 12 patienten, in de  meeste ziekenhuizen is het echter 1 voor 60 patienten, en in de GVT  health department ziekenhuizen is het soms 1 verpleging voor 100  patienten.

Doordat we zolang gepraat hebben,  blijkt het al te laat om het ziekenhuis te bezoeken. De kinderen  geraken langzamerhand over hun toeren en als het er helemaal wild  begint aan toe te gaan, en Jenna plat op haar achterhoofd valt, is  het natuurlijk alle hens aan dek. Er sijpelt een straaltje bloed  onder haar hoofd vandaan en we weten dus dat we prijs hebben;-)  gelukkig is het een « klein gat », halve centimeter, dus  ik belsis het zo maar te laten, we grappen wel nog dat we zo bijna  toch in het ziekenhuis geraakt waren;-)

5483 keer gelezen