BLOG

30/03

Filipino's verenigt u

Ik loop stage bij GABRIELA, een militante vrouwenbeweging in de Filipijnen en partnerorganisatie van G3W. Ze zet zich in voor vrouwenrechten. De leden komen geregeld op straat om te protesteren tegen de gang van zaken. Hoe ik daar als nuchtere Belg tegenaan kijk leest u hier.

“Individueel worden we niet gehoord. We moéten wel met de massa de straten op, anders kijkt de regering zo over ons heen."

Een dikke drie weken zit ik nu aan het ander eind van de wereld. Ik verblijf in Manilla, de bruisende, chaotische hoofdstad van de Filipijnen. Een vlucht van bijna 17 uur, een jetlag van Antwerpen tot Manilla en een overdaad aan voedsel – en vooral rijst – tijdens de vlucht maakten mij enorm blij aan te komen op het hoofdkantoor van GABRIELA. Dat is de partnerorganisatie van G3W waarbij ik 8 weken stage zal lopen. Ik was even vergeten dat het 8 maart was, Internationale Vrouwendag. Waarschijnlijk de belangrijkste dag van het jaar voor de militante vrouwenbeweging. Het krioelde er van de vrouwen in paarse T-shirts, allemaal luid lachend en door elkaar pratend. Een kiekenkot, zoals ze dat zeggen in Antwerpen. Ik plofte gelijk mee aan de keukentafel en werd overspoeld door eerste indrukken, ontmoetingen en nieuwe smaken. Vrouwendag heb ik niet meegemaakt van op de eerste rij. Ik trok me terug in de veilige cocon van mijn dorm, om rustig alles te kunnen verwerken en de hitte te trotseren.

Filipino time

Tijdens mijn eerste twee weken verbleef ik vooral veel binnenshuis. De dames van GABRIELA gaven me verschillende oriëntaties over de sociale beweging, hun acties voor Violence Against Women en de rijke geschiedenis en cultuur van de Filipijnen zelf. Zo kreeg ik de kans om me aan te passen aan het ritme van de Filipino’s. Want ja, alles gebeurt hier in Filipino time. Heb je een afspraak met iemand om 8 uur? Wees niet verbaasd als die persoon pas een uur – of anderhalf, of twee – later komt opdagen. Doodnormaal, hier. Die Filipino time zorgt er wel voor dat ik vaak onverwacht een paar uur vrijspel heb. Kansen genoeg voor mij, als studente journalistiek, om de mensen vragen te stellen, een paar foto’s te maken en mijn journalistiek hart op te halen. Op die manier ben ik al veel te weten gekomen over wat de Filipino’s drijft en met welke problemen ze in hun dagelijks leven te kampen krijgen.

Filipino’s op straat

Ik heb al aan den lijve ondervonden wat ik mij moet voorstellen bij een demonstratie. GABRIELA zet zich in voor vrouwenrechten. Ze komt geregeld op straat om te protesteren tegen de gang van zaken. Ik observeer aan de zijlijn om te zien hoe zo’n protest er precies aan toegaat. Het deed iets met mij om te zien hoeveel actieve Filipino’s zich inzetten voor de strijd naar democratie en eerlijke kansen. Vrouwen en mannen die weinig tot niets hebben en soms blootsvoets mee marcheren op straat. Hun gezichten gehard, de ogen op oneindig. Slagzinnen roepend naar de voorbijgangers. Allemaal willen ze hetzelfde: een betere toekomst, voor zichzelf en voor hun nageslacht. Allemaal hopen ze ooit in een democratisch stelsel terecht te komen, waar ook hun stem gehoord zal worden.

Kelvin sluit zich halverwege de mars aan. Hij is lid van de studentenvereniging van de University of the Philippines en zijn activisme is er met de paplepel ingegoten. Zijn moeder is lid van Amnesty International en ook zij strijdt voor een betere wereld. Kelvin meent dat het enorm belangrijk is voor de Filipino’s om op straat te komen. “Individueel worden we niet gehoord. We moéten wel met de massa de straten op, anders kijkt de regering zo over ons heen. Samen hebben we één stem, waarmee we allemaal hetzelfde willen bereiken. Sociale gelijkheid, gelijke kansen voor iedereen.” Toen paus Franciscus in januari op visite kwam in de Filipijnen deed de regering er alles aan om Manilla zo clean mogelijk te laten lijken. Inwoners van sloppenwijken werden tijdelijk uit hun woning gezet en ondergebracht in andere gebouwen. De sloppenwijken werden opgekalefaterd en de straten werden geruimd. Zo leek het alsof er geen sociale problemen waren. Toen de paus het land verlaten had, werden ze weggejaagd en teruggedreven naar hun sloppenwijken, als ratten.

Mamasapano Clash

Eén van de protesten vond plaats voor de hekken van de Kamer van volksvertegenwoordigers. Meerdere sociale bewegingen verenigden zich om de slachtoffers van het Mamasapano-incident te steunen. Op 25 januari kwamen namelijk 44 politiemannen om het leven in Mamasapano (Mindanao) tijdens een operatie van de Filipijnse nationale politie tegen lokale rebellen. Ook werden tientallen onschuldige burgers en één van de kopstukken van de rebellenbeweging gedood. Een gigantische golf sympathie voor de slachtoffers woedde door de Filipijnen. Filipijns president Benigno Aquino kondigde 30 januari aan als dag van nationale rouw. Tijdens verschillende persconferenties bleek Aquino’s verhaal niet altijd te kloppen. Hij probeerde details over het incident in de doofpot te stoppen. Aquino stelde een onderzoek in naar de daders, het hoe en waarom, maar schortte het proces voortijdig op.

Joms Salvador, secretaris-generaal van GABRIELA, eist Benigno Aquino’s ontslag. Ze wil een eerlijk onderzoek en een eerlijk proces, zodat alle Filipino’s weten wat er effectief gebeurd is op 25 januari in Mamasapano.

Op weg naar een democratische revolutie

De Filipino’s moeten zich verenigen om gehoord te worden. Dagelijks zie je overal in het land kleine en grote manifestaties om te protesteren tegen de huidige politieke en economische gang van zaken. Ze worden niet correct verloond, er zijn niet genoeg jobs, het inschrijvingsgeld voor scholen wordt elk jaar verder opgetrokken, … Er is genoeg om over te klagen. Joms en Kelvin menen dat het tijd is om de koppen bij elkaar te steken en zich te verenigen als één kracht. De kracht van het volk. De 99%. Dat is de enige manier om de elite van de troon te stoten en te evolueren naar een democratisch stelsel.

De toespraken hebben duidelijk effect. Als één man heffen de betogers hun vuist in de lucht als steunbetuiging en als niet nader genoemd provocerend teken naar Aquino. Tijdens de protesten voel ik me af en toe euforisch, ik zou mee willen roepen en tieren. Ik besluit toch maar mijn mond wijselijk te houden. De politie zal het niet eens zijn met mijn politiek gekleurde mening, en dat zou me duur kunnen komen te staan. Voor nu hou ik het bij sfeerverslagen, en hoop ik stiekem dat de stem van het volk gehoord wordt door de oppermacht van Aquino en zijn kompanen.

3543 keer gelezen
Filipino's verenigt u | Viva Salud

Fout

Er is onverwacht een fout opgetreden. Probeer het later nog eens.