BLOG

18/04

Inleiding tot de Filipijnse gezondheidszorg

We kregen in Manila verschillende presentaties over de gezondheidszorg in de Filipijnen. Ook werden we rondgeleid in 2 publieke ziekenhuizen.

Dinsdag gaf Kat een presentatie over de gezondheidszorg in de Filipijnse armoede. Enkele cijfers: 80 % van de Filipinos verdient minder dan 2 dollar per dag. De staat verdoezelt de armoede door de grens te verlagen naar 1 dollar per dag. Slechts 2% van het totaal nationaal budget gaat naar gezondheidszorg. (De grootste schijf van het budget gaat naar "defensie".)

In de namiddag gaf Ruthy ons een presentatie over de opleiding verpleegkunde en geneeskunde. De werkomstandigheden en de lonen van de gezondheidswerkers zijn zwaar onder de norm. Verpleegkunde is nochtans een zeer populaire studie om in het buitenland een goede job te vinden. Zelfs afgestudeerde dokters studeren verpleegkunde om als "Overseas Filipino Workers" te kunnen werken. Deze vorm van emigratie wordt "brain drain" genoemd.

Na een documentaire over "community health workers", kregen we nog wat uitleg over de aanstaande verkiezingen. De reden waarom steeds dezelfde rijke families aan de macht blijven, is dat ze simpelweg de armeren omkopen.

In de namiddag bezochten we het orthopedisch ziekenhuis in Manila. Onze maag keerde om van wat we daar allemaal te zien en te horen kregen. Chen, een heel vriendelijke en gedreven verpleger, heeft ons rondgeleid. Eerst kwamen we op de kinderafdeling, de meest verzorgde afdeling van het ziekenhuis. De kinderen lagen met een 20-tal per kamer, voor maanden geimmobiliseerd met een externe fixator. De mannenafdeling werd vooral bezet door de hardwerkendende boeren en arbeiders, na een ongeval. Eerst werden ze voorlopig geimmobiliseerd met een externe fixator. Ondertussen konden ze op zoek gaan naar geld voor een operatie. Wie daar niet in slaagde, kreeg nog steeds de "keuze" om het gebroken lidmaat zonder operatie te laten genezen, met trieste gevolgen zoals een korter been.

De meest schrijnende afdeling was deze met de ruggemerglaesies, met allerlei verlammingen. Mensen liggen daar met tientallen op een kamer en blijven daar soms levenslang liggen. Daar was onder andere iemand die al 18 jaar afhankelijk was van een ademhalingsmachine. Chen vertelde ons dat deze patienten daar zonder te moetem betalen werden verzorgd. Dit was mede door het grote hart van de verpleging, die soms van hun eigen loon medicatie kocht voor de patienten.

Nu komt het meest saddistische deel van het verhaal: dit ziekenhuis wordt binnenkort als eerste geprivatiseerd. Waar zullen al deze mensen dan terecht komen? Dit valt niet uit te leggen in enkele zinnen en binnen enkele uren vertrekt onze vlucht naar Cebu. Daarom beloven we later meer uitleg te geven over dit cruciale onderwerp.

6811 keer gelezen