BLOG

02/11

Las Aventuras de Lily Bot, Jenny y Annie en Ecuador - Parte 4: Macas

Nieuwe regio, nieuwe namen en daarom ben ik hier in de Oriente omgedoopt tot Lily Bot, wordt Shari vanaf nu aangesproken met Jenny en gaat Anne door het leven als Annie. We zijn sinds een week aangekomen in Macas. In dit tropische aardsparadijs in het Amazonegebied van Ecuador zullen we de komende maand doorbrengen om onze stage te doen in een subcentro de salud.

Om jullie een idee te geven hoe prachtig het hier is, zal ik deze ochtend even beschrijven: om 6u werden we gewekt door Margarita, onze ongelooflijk sympathieke Zwitserse gastvrouw, om ons de besneeuwde top van de Sangay te laten zien. Dit is een schuchtere vulkaan die zich slechts op uitzonderlijke momenten laat zien, wanneer hij niet bedekt is door het wolkengordijn dat hem meestal omringt. Hij deed ons zelfs het plezier om even wat rook uit zijn mond te spuwen. Langs de andere kant van het huis, kijk ik momenteel uit op de ochtendnevel die zich heeft gevormd boven de Rio Upano, een rivier die vanuit het Andesgebergte uitmondt in de Amazone. Op de achtergrond is het mediterende gekraak van krekels te horen. En in de tuin aanschouw ik het gefladder van tientallen kleurrijke vogeltjes, waarvan kolibries de enige zijn die ik kan benoemen. Voorbij de rivier begint de selva (jungle) en het is daar dat ik de voorbije drie dagen heb doorgebracht.

Ik heb namelijk deelgenomen aan een gezondheidsbrigade naar één van de ‘comunidades’ in het regenwoud. Ons team bestond uit een vrouwelijke, pas afgestudeerde arts, een ‘vacunadora’ en ikzelf. Girl power! De gemiddelde leeftijd van 25 levensjaren en onze onervarenheid zorgde er wel voor dat we wat zenuwachtig waren en dan vooral voor de vlucht met het sportvliegtuigje dat ons naar daar zou brengen. Het helpt zeker niet als je de dag voordien gruwelverhalen hebt gehoord over neergestorte avionetas, iets wat hier wel vaker voorkomt. Maar we raapten al onze moed bijeen en begonnen aan het avontuur. De stress voor het vliegen ging al snel over eens we uitkeken op de groene boomtoppen van het Amazonegebied en de kronkelende meanders van de rivieren. En na slechts 20 minuutjes waren we geland en werden we begroet door de lokale Shuar-bevolking. Deze stop was echter nog op 2 uur wandelen verwijderd van onze eindbestemming. Nadat we een paar chicos hadden opgetrommeld die ons zouden helpen met het dragen van de medicatie en het voedsel, konden we aan onze jungletocht beginnen. Helemaal doorweekt door een tropische stortbui daalden we rotsen af, doorkruisten we rivieren, ploeterden we door modderige paden en slingerden we aan lianen. Ok, dit laatste is misschien een beetje overdreven maar mijn Jane-gevoel is toch nog nooit zo groot geweest als op dat moment. Was mijn Tarzan maar geen 10 000 km van mij verwijderd…
Hoe dan ook, we kwamen uiteindelijk aan in Tashapa waar we al onmiddellijk werden ingeschakeld om te gaan kijken naar een boreling die er heel slecht aan toe was.  In een klein hutje vol met mensen, troffen we de 6-dagen-oude baby helemaal icterisch en hypotoon aan. Het kindje was al zo zwak dat tijdens het onderzoek zijn hartje het begaf. De reanimatiepogingen waren tevergeefs en we hebben de boreling voor onze ogen zien sterven.  Dit heeft me heel erg aangegrepen, zeker wetende dat het een gevolg was van een complicatie die was opgetreden tijdens de bevalling en dat dit kon vermeden worden indien er een opgeleid iemand aanwezig zou zijn geweest of indien er betere toegang zou zijn tot medische hulp.
Met een lage moraal begonnen we tenslotte aan het programma want op 2 dagen tijd moest iedereen van het dorp worden gezien. De arts en ik deden consultaties terwijl de verpleegster ervoor zorgde dat zoveel mogelijk mensen antiparasitaire medicatie innamen, baby’s de nodige inspuitingen kregen en honden gevaccineerd werden tegen rabiës. Met behulp van een zaklamp zagen we na zonsondergang de laatste patiënten waarna we op dag 3 onze terugtocht aanvatten. Vanuit het vliegtuigje keken we opnieuw uit op de pracht van het regenwoud maar hoe dichter we bij Macas kwamen, hoe duidelijker de destructieve kracht van de mens op de natuur werd: omgekapte bomen, geasfalteerde wegen en uiteindelijk de strakke structuur van de stad. Dit doet toch eens beseffen hoe fout we eigenlijk wel bezig zijn. Niettegenstaande, heb ik er wel van genoten om na 3 dagen nog eens een douche te kunnen nemen.

Ik vond de ervaring in de jungle, ondanks de tegenslagen, ongelooflijk mooi en onvergetelijk. De mensen waren ook supervriendelijk en dankbaar (we kregen ananas, guaba, yuca en platanos mee naar huis). Het werk dat er gedaan wordt, vind ik echter heel dubbel. Iedereen heeft recht op gezondheid en er zijn zeker mensen die baat hebben bij het bezoek van de arts, maar ik geloof niet dat één maal om de zes maanden een brigade naar een afgelegen dorp sturen iets zal veranderen aan de volksgezondheid. Eerst en vooral is door een gebrekkige communicatie niet iedereen op de hoogte van de komst van de brigade waardoor vele mensen gemist worden. Bovendien is er onvoldoende tijd om patiënten goed te onderzoeken en uitleg te geven waardoor er vaak onnodig medicatie wordt gegeven. Het feit dat de overige medicatie terug moet worden meegebracht, en dus gedurende 2 uur moet gedragen worden, is voor de arts ook een reden om zoveel mogelijk voor te schrijven. De patiënten zelf grijpen hier gretig op en plots heeft iedereen ‘gripe’ of ‘dolor del cuerpo’.
Heel efficiënt kan ik de brigades dus niet echt noemen. In plaats van aan een propagandacampagne te doen, zou de regering veel beter investeren in duurzamere oplossingen, zoals het degelijk opleiden van enkele inwoners  tot gezondheidspromotoren en vroedvrouwen. Op die manier kunnen de mensen zich meer bewust worden van de verschillende gezondheidsrisico’s, kan er meer aan preventie worden gedaan en kunnen bevallingen onder betere omstandigheden gebeuren. Er kan eventueel zelfs een basis medische opleiding geven worden zodat men bepaalde gezondheidsproblemen kan herkennen en de nodige stappen kunnen ondernomen worden.

Gelukkig zijn er reeds mensen die zich inzetten, en zelfs hun leven op het spel zetten, om deze basis sterker te maken en op die manier te streven naar ‘health for all’!

4631 keer gelezen