BLOG

27/11

Véronique denkt aan Huber

Na de tyfoon, is Fanny druk bezig onze solidariteit met onze partners in de Filipijnen zo goed mogelijk te organiseren. Er moet immers voor gezorgd worden dat de fondsen die wij hier krijgen zo snel en efficiënt mogelijk ter plekke gebruikt kunnen worden.
Véronique daarentegen kan zelfs tijdens de lunch niet zwijgen over de Colombiaanse Huber...

Wanneer er moeilijkheden zijn en je zoals in mijn geval nu al die genegenheid en liefde voelt die velen voor je tonen, dan kom je tot de conclusie dat de jaren van opoffering de moeite waard zijn geweest

Niet dat ze er stiekem een oogje op heeft, nee. Huber is vice-voorzitter van Fensuagro, een federatie van vakbonden en boerenorganisaties in Colombia. Om de sociale strijd en de vakbond te verzwakken, arresteerde de Colombiaanse regering hem echter op beschuldiging van rebellie en terrorisme!

Veronique toont me de brief die hij stuurde vanuit de gevangenis: “Beste vrienden en vriendinnen, het zou moeilijk zijn om te antwoorden op alle uitingen van solidariteit die ik mocht ontvangen in deze harde dagen, zowel voor mij, mijn familie en de sociale en politieke organisaties waartoe ik behoor. Met de tijd en als ik over papier kan beschikken, zal ik de brieven, nota’s en alle uitingen van genegenheid en solidariteit die ik heb ontvangen, persoonlijk beantwoorden. Ik moet toegeven dat dit alles mij tot tranen toe ontroerd heeft. Weg van de drukte en de verantwoordelijkheden die wij opnemen om onze taken te vervullen, vergeten we onze menselijke kant, de genegenheid, de kameraadschap, of we schuiven die zaken aan de kant. Dat overkomt mij toch, maar wanneer er moeilijkheden zijn en je zoals in mijn geval nu al die genegenheid en liefde voelt die velen voor je tonen, dan kom je tot de conclusie dat de jaren van opoffering de moeite waard zijn geweest.

Ondanks de omstandigheden, voel ik mij niet verslagen, noch ontheven van mijn verantwoordelijkheden als sociaal en politiek strijder van de volksbeweging in Colombia, Amerika en de wereld. Integendeel, ik heb er nu nog een verantwoordelijkheid bijgekregen, namelijk die om te vechten voor alle politieke gevangenen en alle gevangenen in dit land, ik ben immers één van hen.
Dat is mijn nieuwe gevecht, ik zal dag en nacht werken, voor de boeren, de inheemse bevolking, de mensen met Afrikaanse roots, de arbeiders van alle sectoren, zelfs in de omstandigheden waarin ik ben terechtgekomen, niet omdat ik corrupt was, niet omdat ik mijn klasse of mijn volk heb verraden, maar integendeel, omdat ik werkte volgens mijn principes en overtuigingen.

Van hieruit zal ik blijven verder werken en op een dag zal ik vrijkomen om me opnieuw aan te sluiten bij het protest, de staking, de actie, de sociale mobilisatie, een machtig instrument waarmee veranderingen worden gesmeed in een samenleving. Ik ben ervan overtuigd: de sociale en politieke strijd in al zijn vormen zal er vroeg of laat in slagen een einde te stellen aan de verschrikkelijke nacht, en zal voor de onteigenden, de verdrevenen en de gevangenen het licht van de rechtvaardigheid, van de gelijkheid en de vrede laten schijnen. We zullen een soevereine, democratische en sociaal rechtvaardige natie worden. De uitverkopers die ons regeerden zullen niet slagen, de eenheid van democraten en patriotten – wij zijn in de meerderheid - zal een einde stellen aan het bewind van het verraad, de ongelijkheid en de onrechtvaardigheid.”

Huber’s situatie zal centraal staan op de actie van ‘Stop the Killings’ van 10 december waar er awards worden uitgereikt aan individuen, organisaties of overheden die zich hebben onderscheiden met betrekking tot de mensenrechtensituatie in hun land. Het wordt een heuse gala-avond. Ik zoek alvast iets om aan te doen. Tot dan?

 

Om de drie weken geeft de rubriek “Wat nieuws dokter?” van het weekblad Solidair, het woord aan G3W. Wij herpubliceren die bijdrage hier

9293 keer gelezen