BLOG

24/12

Week twee in goede handen

Deze week zag ik mijn eerste patiënten in ons Al-Qods in Beit Hanoun. Dat ging prima dankzij de vertaling van hoofdverpleegster Rawda. Het waren maar enkele mensen, die net zoals bij ons met griepachtige klachten naar de huisarts kwamen. De laatste maanden is het aantal patiënten voor de huisartsenconsultatie sterk gedaald in Al-Qods.

 Deze week zag ik mijn eerste patiënten in ons Al-Qods in Beit Hanoun. Dat ging prima dankzij de vertaling van hoofdverpleegster Rawda. Het waren maar enkele mensen, die net zoals bij ons met griepachtige klachten naar de huisarts kwamen. De laatste maanden is het aantal patiënten voor de huisartsenconsultatie sterk gedaald in Al-Qods. Het team denkt dat dat komt doordat de mensen onder andere door de recente oorlog heel lang op hun salaris moeten wachten en nu zelfs de 2 euro voor de consultatie niet kunnen betalen. Wie niet kan betalen, wordt bij UHWC wel gratis verzorgd, maar enkele straten verder is er een gezondheidscentrum van UNRWA, waar alle consultaties en medicatie sowieso gratis zijn. De wachtrijen zijn er lang en de kwaliteit van de zorg variabel. Maar wat te doen?

 

 Het culturele centrum daarentegen draait op volle toeren. Ze zijn hier nog maar 2 jaar geleden begonnen met de eerste activiteiten voor kinderen en hebben ondertussen al 15 jonge vrijwilligers die een opleiding kregen en nu mee de knutselateliers, het koor, de theater- en de dansgroep begeleiden. Ze organiseren ook sessies 'creatieve therapie' waaraan de moeders samen met hun kinderen deelnemen. Het eerste trimester wordt zoals in de andere centra afgesloten met een tentoonstelling en een show voor de ouders. Ik word door twee twaalfjarige meisjes uit de theatergroep bij de armen gegrepen en op de eerste rij neergepoot. Ook al begrijp ik bitter weinig van wat er op het podium gezegd en gezongen wordt, ik krijg tijdens de ganse show de glimlach niet van mijn gezicht. Vooral het komische toneelstukje over de Palestijnse boer die de grens passeert en de Israëlische soldaat verbaal op zijn plaats zet, is geniaal geacteerd. Moeders en vaders in de zaal blinken van trots en nemen druk foto's met hun mobiele telefoons.

 

 Woensdag kregen we bezoek van Ana, Santiago en Alejandro, drie solidaire Spanjaarden uit Cantabrië. Ze willen met hun organisatie, die zich voornamelijk met Cuba bezighoudt, nu ook lokale initiatieven in Palestina steunen. Ze blijven vier dagen in Gaza om de situatie hier te exploreren en de activiteiten van de UHWC te leren kennen. Mohammed en Jehan boksen onmiddellijk een compact programma in mekaar. Aangezien ik over drie slaapkamers beschik kunnen ze bij mij logeren. Wat volgt zijn een paar propvolle dagen vol interessante ontmoetingen.

 

 We maken onder andere kennis met Dr. Rabah, lid van het “Popular Front for the Liberation of Palestine” (PFLP), een Palestijnse politieke partij met marxistisch gedachtegoed die ook een gewapende verzetsgroep heeft. Het is interessant luisteren naar de visie en politieke analyse van deze “éminence grise”. Wanneer het gesprek over de toenemende populariteit van de machthebbende partij Hamas gaat, laat Dr. Rabah zijn onderarm zien. In '88, in hun beginjaren, probeerden leden van Hamas hem te vermoorden door zijn auto te beschieten terwijl hij op weg was naar zijn werk in het ziekenhuis. Een stuk kogel is nog voelbaar onder zijn huid. Hij was niet de enige die bedreigd werd, er volgen nog een aantal recentere verhalen van aanslagen op PFLP-leden. In Israël is PFLP een illegale organisatie. Vele leden, onder andere Ahmad Sa'adat, hun huidige leider, zitten al jaren in de Israëlische gevangenis. Maar die tegenwind kan hen niet stoppen, het geloof in een vrij, democratisch en seculier Palestina blijft bij PFLP overeind.

 

 De volgende dag bezoeken we samen met Souhail, de verantwoordelijke voor de training van vrijwilligers in Al-Assria, de 20jarige Aboud. Hij is sinds 4 dagen weer thuis uit het ziekenhuis. Op de tweede dag van de laatste oorlog was hij met zijn vader en broers aan het werk in hun nieuwe huis toen er plots dichtbij een bom ontplofte. De anderen bleven na die ontploffing binnen op de grond liggen, maar Aboud wou gaan kijken wat er gaande was. Op het moment dat hij de voordeur opende, ontplofte een tweede bom nog dichterbij. Hij kreeg een grote metalen scherf diep in zijn achterhoofd en viel bewusteloos neer. Bij het zien van zijn zoon, dacht Abouds vader dat hij dood was. In het Shifa ziekenhuis opereerden ze hem urenlang. Hij bleef een week in coma, maar ontwaakte tegen alle verwachtingen van de dokters in. Aanvankelijk kon hij bijna niets, maar de kracht in zijn ledematen kwam stilaan terug. Na twee weken intensief oefenen in het revalidatiecentrum Al-Wafa, maakte hij gezien de ernstige hersenschade al veel vooruitgang. Maar Aboud is constant doodmoe en hij heeft veel moeite met spreken. Zijn vader, die leraar Engels is, wil hem zoveel mogelijk laten oefenen om de kans op verder recupereren van zijn spraak te vergroten. Hij vraagt ons om Aboud enkele simpele vraagjes te stellen. Ik vraag hoeveel broers hij heeft. Hij antwoordt juist dat het er drie zijn, maar het is verschrikkelijk om hem te zien worstelen met de namen. Hierop beginnen zijn broers hem liefdevol te plagen en binnen de kortste keren is iedereen aan het lachen.

 

 Ik kan moeilijk anders dan een kerstboodschap door deze familie te laten inspireren: Humor, liefde voor het leven en eenheid zijn sterker dan welk ongeluk ook. Geniet deze kerst en elke dag van 2013 van je geliefkoosd gezelschap en lach wanneer je maar kan! Zalig kerstfeest voor iedereen!

 

 PS: Drink er maar eentje op mijn gezondheid, want ik ben deze kerst veroordeeld tot thee, fruitsap en water ;)

5122 keer gelezen