20/06/14

Europees akkoord maakt Filipijnse bevolking kwetsbaar voor tyfoons

Door de klimaatverandering zullen natuurrampen, zoals de tyfoon Haiyan in november 2013, vaker voorkomen en heviger worden. In de Filipijnen zijn de levensomstandigheden slechter geworden onder invloed van bepaalde multinationals die de natuurlijke barrières vernietigen. Het gaat om wouden en duinen bijvoorbeeld, die de bevolking tegen catastrofes beschermen. De Europese Unie ondersteunt die activiteiten, door een partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst, en draagt er zo toe bij dat de Filipijnen kwetsbaarder wordt voor tyfoons.

Toename van natuurrampen

Op 8 november 2013 bereikte de tyfoon Haiyan de archipel van de Filipijnen. Hij liet een spoor van duizenden doden en miljoenen getroffen mensen achter zich.  Honderdduizenden hectaren landbouwgrond werden vernietigd. Ddat liet de bevolking achter zonder haar voornaamste bron van inkomsten. Ook nu nog leven er veel families zonder dak boven het hoofd en zonder inkomen om in hun basisbehoeften te voorzien.

De inwoners van de Filipijnen zullen die situatie in de toekomst nog meemaken. Een studie van de NASA toont bijvoorbeeld aan dat de ijskap van een deel van West Antarctica onomkeerbaar aan het smelten is en dat dit het niveau van de oceaan met 1,2 meter kan verhogen.

Als er niets gebeurt aan de uitstoot van CO², zo stelt het IPCC ( Intergovernmental Panel on Climate Change), dan zullen de laaggelegen landen steeds meer getroffen worden door extreme weersomstandigheden die ook steeds extremer zullen worden. Dit zal ook een negatieve impact hebben op de voedselzekerheid. Landbouwgronden zullen immers worden vernietigd en vissen zullen massaal migreren naar hoger gelegen gebieden. Tropische landen verliezen op die manier hun grootste bron van voedsel en inkomsten.
Het IPCC benadrukt ook het belang om zich aan te passen aan de klimaatsverandering door de weerbaarheid [1] van de samenleving te verhogen op sociaal vlak en op het vlak van het milieu.

 

Mijnactivieiten vernietigen de natuurlijke barrières

De Filipijnen worden bedreigd door de activiteiten van multinationals in de mijnsector. Die vervuilen en vernietigen de natuurlijke barrières die de bevolking tegen extreme weersomstandigheden beschermen. Op die manier verhinderen ze dat men zich kan aanpassen aan de klimaatveranderingen. De ontginning van het zwarte zand op de stranden  vernietigt de duinen, waardoor de dorpen niet meer beschermd zijn tegen overstromingen wanneer het water stijgt. Zo worden de oogsten compleet verwoest.

Zwart zand, rijk aan mineralen als titanium en vooral aan het kostbare magnetiet (een zwart, magnetisch mineraal), dat kan worden gevonden aan de kusten in het noorden van het eiland Luzon, is een duur, zeldzaam handelsproduct waarvoor de multinationals in de mijnsector onderling strijd leveren. Volgens P-Magazine zijn de Belgische bedrijven Jan de Nul en Deme ook actief in de Filipijnen en dragen zij ook bij aan de afbraak van de natuurlijke barrières aan de kust.

Na de doorkomst van de mijnbedrijven zijn de droomstranden veranderd in stranden vol overstroomde zandkraters en rijden er overal energieverslindende reuzenvrachtwagens. Rivieren worden omgetoverd in industriële riolen. Er ontstaan vergiftigde meren. Bossen worden met de grond gelijk gemaakt en vissen zijn er nog nauwelijks te vinden. Die activiteiten vervuilen ook de bodem. De bevolking word dus gedwongen om naar het binnenland of de stad te trekken, waar ze geen inkomsten hebben en snel in extreme armoede terecht komen. Wie zich hier tegen verzet, wordt vaak bedreigd of vermoord. Een anonieme journalist vertelt: “ burgemeesters die zich tegen die activiteiten verzetten, worden vervangen door criminelen en leden van de oppositie en de journalisten worden vermoord of geïntimideerd.”

 

De Europese overeenkomst is schadelijk voor de Filipijnen

De regering van de Filipijnen heeft, buitenlandse bedrijven en multinationals de toestemming gegeven om in het land de natuurlijke grondstoffen te ontginnen. Dat gebeurde via de wet op de mijnontginning (Mining Act) van 1995. Die binnenlandse politiek wordt ondersteund door het Europese beleid, dat de buitenlandse handel en investeringen wil vergemakkelijken.

Het is in dat kader dat de EU in 2012, een partnerschaps- en samenwerkingsovereenkomst [2] heeft ondertekend met de Filipijnen. Volgens de EU zorgt deze overeenkomst ervoor dat de economische relaties met de Filipijnen bestendigd en uitgebreid kunnen worden. In werkelijkheid is het een middel om de toegang tot het Filipijnse grondgebied te vergemakkelijken voor de multinationals en om samenwerking te promoten in sleutelsectoren voor de Europese belangen zoals het transport, de energie, de landbouw en de visserij sector. Het akkoord zorgt ook voor een 'nationale behandeling' van de Europese multinationals en investeerders, en biedt zo dezelfde privileges als voor Filipijnse bedrijven. De multinationals hebben dus het recht om zich te vestigen in de Filipijnen, om er hun activiteiten te ontplooien en om er de natuur te ontginnen, zoals het hen uitkomt. En dat terwijl ze met de voordelen van deze activiteiten gaan lopen.

Dit akkoord bereidt een toekomstig handels- en investeringsakkoord voor tussen de Europese Unie en de Filipijnen dat vooral de Europese belangen moet dienen. Het is zeer belangrijk dat we kunnen voorkomen dat de Europese Unie dit akkoord afsluit. Indien ze dit wel doet, zullen de Europese multinationals de natuurlijke bronnen van de Filipijnen helemaal leegplunderen. Dat  zal de natuur, en de soevereiniteit van de Filipijnse bevolking ondermijnen en zal hen nog kwetsbaarder maken voor de klimaatverandering.

 

[1] De weerbaarheid is de capaciteit van een ecosysteem, een soort of een individu om een verstoring op te vangen, zich te herorganiseren en verder te functioneren op dezelfde manier als vóór de verstoring.

[2] In het Engels spreekt men over een Partnership and Cooperation Agreement (PCA)
 

9750 keer gelezen