21/06/18

OPINIE: Wanneer een collega wordt doodgeschoten

Op ons initiatief reageren 29 artsen en professoren op de dood van Razan al-Najjar, hulpverleenster in Gaza. De Morgen publiceerde het stuk op hun website.
België zou een groeiende groep overheden, culturele actoren, academici en bedrijven kunnen vervoegen in de beweging voor boycot, desinvestering en sancties.

Op vrijdag, 1 juni, werd de Palestijnse hulpverleenster Razan al-Najjar doodgeschoten door een Israëlische sluipschutter terwijl ze gewonde demonstranten in de Gazastrook hielp. Dat ze in witte doktersjas en met de handen in de lucht nog 100 meter van het scheidingshek met Israël verwijderd was, heeft haar niet kunnen redden van de kogel.

In termen van nieuwswaarde is de dood van Razan oud nieuws. Er is al nieuw nieuws – erger: er zijn al nieuwe doden. Maar het bleef door ons hoofd spoken. Wij zijn medische hulpverleners, dokters, verpleegkundigen, ambulanciers, verzorgers. Wij zijn opgeleid om levens te redden. Wanneer een collega wordt doodgeschoten, laat dat ons niet koud. Na de initiële shock, zetten we graag nog even de feiten op een rijtje.

Sinds 30 maart protesteren duizenden Palestijnen op verschillende plaatsen langs de omheining rond de Gazastrook. Daarmee klagen ze aan dat ze in feite in een gigantische openluchtgevangenis leven.

De Israëlische regering heeft een licence to kill gegeven aan hun sluipschutters, die al meer dan 130 doden op hun geweten hebben en duizenden gewonden, waarvan velen voor het leven verminkt. Onze collega’s ter plaatse zonden ons beelden van zware verminkingen die zouden wijzen op het gebruik van kogels die inwendig ontploffen en zo enorme schade veroorzaken aan het bot en weefsel.

Al-Najjar is de tweede hulpverlener die door Israëlische troepen is gedood sinds het begin van de protesten. Volgens het Palestijnse ministerie van Volksgezondheid zijn meer dan 200 anderen gewond geraakt en zijn 40 ambulances beschadigd.

In een gezamenlijke verklaring uitten de Wereldgezondheidsorganisatie en verscheidene hoogstaande VN-organisaties hun afgrijzen voor de moord: “Aanvallen op medische teams in Gaza brengen niet alleen het leven en de gezondheid van personeel en patiënten in gevaar, maar ondermijnen ook de algehele capaciteit van het gezondheidssysteem in Gaza, dat al lijdt onder chronische onderfinanciering en enorme druk, verergerd door meer dan tien jaar militaire blokkade.”

Het doelbewust doden van een duidelijk identificeerbare hulpverlener door veiligheidstroepen tijdens een demonstratie is bijzonder verwerpelijk. Dit is een zware schending van de Conventies van Genève die specifiek bescherming bieden aan personen die niet aan de vijandelijkheden deelnemen. Bovendien is het moeilijk in te zien hoe dit te rijmen valt met de verplichting van Israël als bezettingsmacht om het welzijn van de bevolking van de Gazastrook te waarborgen.

Wanneer een hulpverleenster wordt doodgeschoten, moeten we actie ondernemen opdat dit niet herhaald wordt. De Belgische regering veroordeelde reeds Israëls disproportioneel gebruik van geweld en riep de Israëlische ambassadrice op het matje. Dit juichen we toe, maar het is naïef te denken dat dit het beleid van Israël zal wijzigen. We volgen daarom de Palestijnse bevolking in hun eis om alle economische, militaire en culturele relaties met het land stop te zetten tot het het internationaal recht respecteert.

België zou een groeiende groep overheden, culturele actoren, academici en bedrijven kunnen vervoegen in de beweging voor boycot, desinvestering en sancties. Bologna stemde recent als derde Italiaanse stad een militair embargo tegen Israël. Barcelona tekende ook. De Argentijnse Albiceleste annuleerde hun vriendschappelijke voetbalmatch in Jeruzalem. Ook Shakira beantwoordde de vraag van duizenden fans om niet op te treden in Tel Aviv. België zou er goed aan doen hun voorbeeld te volgen. Internationale sancties zouden immers verder bloedvergieten kunnen vermijden.

 

Dit artikel werd gepubliceerd op DeMorgen.be.

 

Ondertekend door

Prof Dr. Marleen Temmerman, voormalig directeur bij de Wereldgezondheidsorganisatie
Prof Dr. Marc Van Ranst, Laboratorium Klinische en Epidemiologische Virologie, KU Leuven
Prof Jan De Maeseneer, Emeritus Hoogleraar Huisartsgeneeskunde en Eerstelijnszorg, Universiteit Gent
Prof. Dr. Paul Van Royen, Hoogleraar Huisartsgeneeskunde, Decaan Faculteit Geneeskunde en Gezondheidswetenschappen, Universiteit Antwerpen
Dr. Natalie Eggermont, spoedarts
Dr. Anne Delespaul, huisarts Geneeskunde voor het Volk
Dr. Hanne Bosselaers, huisarts bij Geneeskunde voor het Volk, voormalig arts in Gaza
Dr. Dirk Van Duppen, huisarts bij Geneeskunde voor het Volk, OCMW- en gemeenteraadslid
Dr. Sofie Merckx, huisarts bij Geneeskunde voor het Volk, gemeenteraadslid Charleroi
Dr. Wim De Ceukelaire, directeur G3W-M3M
Prof. Dr. Benoit Nemery, faculteit geneeskunde, KU Leuven
Dr Wouter Arrazola de Oñate, arts-onderzoeker Public Health and Inequity
Dr. Selwa Othman, spoedarts
Prof. Perrine Humblet, Ecole de Santé publique, ULB
Dr. Geert Van Moorter, spoedarts
Dr. Rita Vanobberghen, huisarts bij Geneeskunde voor het Volk
Dr. Naïma Hammami, arts infectieziektebestrijding en vaccinatie, Agentschap Zorg en Gezondheid
Dr. Lieve De Lille, kinderarts
Dr. Hakim Zoubeïdi, spoedarts
Dr. Daan Van Brusselen, kinderarts
Prof. Dr. Stéphanie De Maesschalck, onderzoeksgroep Equity in Healthcare, Ugent
Dr. Sigrid Huyghe, huisarts
Dr. Sarah Swannet, huisarts
Dr. Jan Schrijvers, spoedarts
Dr. Francesca Donders, gynaecologe
Dr. Mie Branders, arts bij Geneeskunde voor het Volk
Dr. Nele Vandenbemt, arts bij Geneeskunde voor het Volk
Dr. Peter Decat, huisarts, lesgever en onderzoeker aan de vakgroep huisartsgeneeskunde UGent
Prof. Dr. Chris Depredomme, arts bij Geneeskunde voor het Volk

1590 keer gelezen