07/04/15

Ruth en Carmen, Filipijnse verpleegsters met lef

Het is een bekend fenomeen in de Filipijnen: gezondheidswerkers krijgen een goede opleiding en verlaten daarna meteen hun land om in het buitenland te gaan werken. Ze gaan op zoek naar betere werkomstandigheden en een hoger loon. Gelukkig zijn er ook verpleegkundigen en dokters die een andere keuze maken. Zij blijven in de Filipijnen en engageren zich om in de meest verafgelegen uithoeken van het Filipijnse archipel te gaan werken.
Als ik een kind hoor zeggen dat ze nog nooit een dokter of verpleegkundige gezien heeft, dan weet ik dat ik op de juiste plaats ben

Ruth Ello is zo een geëngageerde verpleegster. Ze is lid van de 'Health Empowerment and Action in Leyte and Samar' (HEALS), één van de lokale organisaties van onze partner 'Council for Health and Development' (CHD).  Ze koos er voor om te gaan werken in regio's waar mensen anders nooit een dokter zien en waar mensen sterven aan ziektes die eigenlijk makkelijk te genezen zijn.

Carmen Bolinto werkt al 20 jaar als verpleegster in de Cordillera streek. Ze is actief in dit afgelegen gebied omdat ze vindt dat de gezondheidsdiensten te veel geconcentreerd zitten in de grote steden. De dokters en verpleegkundigen die niet naar het buitenland vertrekken, blijven enkel in de grote steden.
Volgens CHD voorziet de overheid slechts in 17.000 van de 41.000 Filipijnse dorpen gezondheidsdiensten. Als er al een centrum is, dan is het vaak onderbemand en zijn er amper medicijnen of materiaal te vinden. Gemiddeld is er maar één verpleegkundige per 40 dorpen.

Verpleegster Carmen is vooral gemotiveerd omdat ze de vele positieve resultaten van haar werk met eigen ogen kan zien. Hoewel mensen in afgelegen gebieden vaak geen toegang hebben tot gezondheidsdiensten, zijn ze wel heel zelfstandig. Eens ze voldoende kennis hebben, zijn ze snel 'empowered'. Onlangs ging ze naar een dorp waar ze samen met de bewoners de oorzaken voor hun slechte gezondheidstoestand analyseerde. De meest voorkomende ziektes waren diarree en infecties van de luchtwegen. Mensen stierven er ook aan beroertes en een te hoge bloeddruk.
Via vormingen en discussies zagen ze in dat dit niet alleen kwam door een gebrek aan zorgen, maar vooral omwille van hun gebrek aan economische middelen. Zonder geld konden ze niet voldoende eten kopen en werd hun gezondheid steeds slechter.
Met een klein bedrag (€ 205) bouwden de inwoners samen een coöperatieve winkel. De winst die ze hier mee maakten, gebruikten ze om materiaal te kopen voor een lokale gezondheidspost. Na een tijdje konden ze zelfs een bescheiden loon geven aan hun gezondheidswerkers.

Toch gaat het werk van verpleegsters als Carmen en Ruth niet altijd van een leien dakje. Ze worden lastig gevallen door het overheidsleger dat hen er van verdenkt het rebellenleger te steunen. “Het is zo oneerlijk”, zegt Carmen, “het is duidelijk dat we alleen het beste voor hebben met de lokale bevolking. We proberen hen gewoon goede gezondheidsdiensten aan te bieden, waar ze trouwens recht op hebben. De overheid heeft het helemaal mis, wij hebben niets te maken met het New People's Army”
Ondanks de ondervragingen en pesterijen blijven Carmen en Ruth hun werk in de verafgelegen gemeenschappen verder zetten.

In het dorp Magsaysay in Eastern Samar, waar Ruth werkt als verpleegster, krijgen zowel de gezondheidswerkers als de patiënten te maken met de intimidaties van het leger. “De soldaten doorzochten de patiëntendossiers, ze beweerden dat we de rebellen aan het verzorgen waren, en niet de inwoners van het dorp. We doen er alles aan om de gezondheidswerkers te blijven motiveren om in deze gebieden te werken. We leggen hen uit wat hun rechten zijn en dat de soldaten niet zomaar een gezondheidspost mogen binnenvallen. In dit dorp slaagden we er in om de soldaten te doen vertrekken. Het leger trok echter meteen naar een naburig dorp waar ze een burger arresteerden op basis van valse beschuldigen, hij zou volgens hen een lid zijn van de NPA. Sinds deze arrestatie is heel het gebied gemilitariseerd.”

Toch blijft Ruth haar werk verder zetten: "Er zijn gezondheidscentra in de regio waar ik werk, maar er zijn geen dokters en er is een totaal gebrek aan materiaal. Als ik me laat intimideren door het leger en deze regio verlaat, wie zal er dan zorgen voor de armen in deze regio?"

Het enige regionale ziekenhuis (Eastern Visayas Regional Medical Center – EVRMC) dat wel bemand is en waar voldoende materiaal beschikbaar is, wordt binnenkort geprivatiseerd. Wie hun diensten niet zal kunnen betalen, zal uit de boot vallen. “Hierdoor zijn wij nog meer nodig in dit gebied”, zegt Ruth. Het EVRMC ziekenhuis is één van de 72 overheidsziekenhuizen die op het punt staan om geprivatiseerd te worden. Volgens Ruth wil “President Aquino deze ziekenhuizen 'moderniseren' via privaat-publieke partnerschappen. Maar doorheen de geschiedenis betekende 'modernisering' altijd een verhoging van de prijzen van de gezondheidsdiensten”.

“Laat ons vooral denken aan de huidige toestand van ons land”, zegt Carmen, “dan kunnen we zien waar we het meest nodig zijn. Als ik een kind hoor zeggen dat ze nog nooit een dokter of verpleegkundige gezien heeft, dan weet ik dat ik op de juiste plaats ben.”

(Dit artikel werd geschreven op basis van een tekst van Anne Marxze D. Umil – gepubliceerd op Bulatlat.com)

6704 keer gelezen